02/12/2017

"La Croix des Fiancés", Hockai en (ruime) omgeving, zaterdag 2/12/2017.

Omdat er in de Ardennen op sommige plaatsen sneeuw lag, trok ik voor de tweede week op rij die richting uit. Ik herhaalde een wandeling die ik net geen drie jaar geleden al eens deels stapte, maar toen ging het een en ander mis. De route is nu deels gewijzigd (mogelijk was men destijds bezig met die wijzigingen en ging het daardoor mis) – ik volgde echter het oude traject, behalve op het einde.

 

Gegevens:

Afstand: 14,41 km. Volgens mijn kaart (met het oude traject er nog op) zou het 13,5 km moeten zijn. Ik kan uiteraard totaal niet inschatten of het nieuwe traject veel langer of korter is. Ik maakte wel wat extra afstand omdat ik de route kort uitbreidde tot bij het Croix des Fiancés waarnaar de route genoemd is maar waar ze net niet komt …

Bewegwijzerd? Ja, met een groene ruit. Waar het oude en nieuwe deel samen lopen is de bewegwijzering in orde. Op een punt is er wel een vreemde situatie: de route zou daar tegelijk linksaf en rechtdoor gaan. Foutje? Over het vernieuwde deel kan ik alleen maar oordelen over het laatste stuk en dat was eveneens goed bepijld. De bewegwijzering van het verouderde gedeelte is zo te zien volledig verwijderd.

"Bron": wandelkaart Pays de Stavelot van het NGI i.s.m. de stad Stavelot. Op de website Randobel kan je de GPS-track (en de kaart) van de oude versie (!) van de route terugvinden.

Start- en eindpunt: bij de kerk van Hockai, bij het kruispunt van de Rue Abbé Dossogne met de Rue de la Fohalle (volgens G***** heet die straat anders, maar dan moeten ze toch maar eens hun eigen straatfoto's bekijken …), Francorchamps-Hockai (gemeente Stavelot). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: bij de kerk ligt bushalte Hockai Église, bediend door lijn 751 van de TEC Liège-Verviers, maar dat is een schoollijn. Een alternatief zou de bushalte Baraque Michel kunnen zijn – deze wordt bediend door de lijnen 390 en 394 van de TEC Liège-Verviers, maar ze ligt op ongeveer 2 km van de route. Deze halte wordt wel dagelijks bediend door beide lijnen.

Aard van de wegen: veel vals plat, maar ook enkele duidelijk hellende stukken die wel behoorlijk lang kunnen zijn, maar nooit steil; in Hockai en rond de bebouwde kom van Hockai is de weg verhard, voor het overige stap je af en toe over plankenpaden, maar toch vooral over onverharde wegen en paden die soms heel erg modderig zijn en bezaaid kunnen liggen met omgevallen bomen e.d.

 

Indrukken over de route/het landschap:

Na het verlaten van de bebouwde kom van Hockai wandelde ik eerst nog langs wat weilanden, maar daarna ging het zowat de hele tijd door het bos, in het begin een hele tijd over La Vecquée, een rechtlijnige bosweg uit de Romeinse tijd (?). Af en toe waren er (wat meer) open stukken (kaalslag). Er waren ook talloze beekjes op de route, waarvan de Hoëgne/Rau de Polleur (dezelfde beek, maar met twee namen) en de Rau de Herbôfaye de belangrijkste zijn. Waar ik de laatstgenoemde beek moest oversteken ging het bij mijn vorige poging om deze route te wandelen mis: er stond geen wegwijzer en in de richting waar ik volgens de GPS-track en de kaart moest wandelen was geen pad te bespeuren. Dat laatste was nu nog steeds het geval, maar er stond nu wel een wegwijzer en die wees met rechtdoor, weg van de beek. Ik besloot de track en de oude kaart te volgen al betekende dat wel dat ik even dwars door het bos moest. Verderop werd het traject weer beter begaanbaar. Croix des Fiancés,Ardennen,sneeuw,bosOp het tweede punt waar het de vorige keer misliep, de oversteek van de Hoëgne (waar er noch een wegwijzer, noch een pad, noch een brug te bespeuren was), lette ik goed op. Uiteraard was er geen wegwijzer en een pad kon ik evenmin vinden. Vastbesloten stapte ik door de lage begroeiing en over de ongelijke ondergrond naar het riviertje. Gelukkig kon ik dat via een geïmproviseerde brug (die er al lag voor alle duidelijkheid) oversteken; geen natte en koude voeten dus … Aan de overzijde was het pad makkelijk te volgen, maar het duurde nog enige tijd eer ik de route weer bereikte. Voortdurend door het bos wandelend (met erg veel modder her en der) bereikte ik tenslotte weer de rand van Hockai. Daar was de route ook vernieuwd en daar volgde ik ze wel; de oude versie liep immers te lang langs de verbindingsweg naar Mont. De vernieuwde route ging over een pad tussen de struiken, struiken die door de sneeuw zo ver doorhingen dat ik net niet op handen en voeten verder moest, en ik overdrijf hier niet. Daarna volgde nog wat weiland en tenslotte de bebouwde kom van Hockai.

 

Conclusie:

9/10. Een mooie bosroute, zeker als het gesneeuwd heeft. Geen maximumscore omdat de route daar net niet bijzonder genoeg voor is.

 

Een kleine selectie uit mijn foto's: klik, klik, klik.

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.